Bezinkers

BEZINKERS

Hierbij wordt het water gedurende enige tijd met LAGE SNELHEID langs een groot oppervlak geleid. De niet-oplosbare deeltjes krijgen hierbij de gelegenheid te ZINKEN en de BODEM te bereiken. Hier raken ze verstrengeld met andere deeltjes (met veel bacteriegroei), zodat ze niet meer door het water worden meegevoerd.
Bij het laten bezinken van deeltjes wordt het begrip "OPPERVLAKTEBELASTING" gebruikt:

OPPERVLAKTEBELASTING =

waterstroom (m3/dag)
-------------------------------------------- (m/dag)
Bezinkingsoppervlak (m2)

Hoe lager de oppervlaktebelasting hoe minder water er per tijdseenheid over een oppervlak stroomt, hoe meer deeltjes kunnen bezinken. Hoe langzamer het water stroomt over een oppervlak, hoe meer ook de fijnste deeltjes de gelegenheid krijgen te bezinken. Een acceptabele bezinking treedt op bij een oppervlaktebelasting van 10 m/dag (= 10 m3/m2; de allerfijnste deeltjes blijven echter nog in het water zweven). Voor een meervalteelt is een oppervlaktebelasting van 20 m/dag al voldoende.

Er bestaan verschillende typen bezinkers. De meest eenvoudige vorm is een bak waarin het water enige tijd verblijft. In de tachtiger jaren kwam in Nederland de "PLATEN-BEZINKER" in gebruik (een Wageningse uitvinding). Een platenbezinker bestaat uit een pakket evenwijdig, en in een hoek van 45 - 60 0 schuin opgestelde platen, waarlangs water wordt geleid. Doordat de platen schuin staan, kan het slib naar beneden glijden of anders gemakkelijk worden schoongespoten. De platen moeten hiertoe van glad materiaal zijn gemaakt (b.v. glas of platen van gegolfd plastic). Hoe schuiner de platen zijn opgesteld, hoe gemakkelijker het slib naar beneden glijdt, maar hoe geringer het "EFFEKTIEVE OPPERVLAK". Om het effectief oppervlak te berekenen, vermenigvuldigde men het totale plaat-oppervlak met de cosinus van de hoek waarin de platen staan. Met plaatbezinkers kan 85 - 90 % van de vaste deeltjes worden verwijderd. Dit is ca 45 % van de totale organische stof dat als afval in het systeem komt.